Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Fantasie is de basis!

Mijn eerste pasteltekening ooit.

Het eekhoorntje dat water drinkt

Oefening baart kunst.

Schilderen is minstens zo leuk

Van zo'n koppie smelt je toch?

Het kersje op de taart

Taartjes zijn er niet alleen om op te eten, je kunt ze ook tekenen!

Mijn allereerste opdracht...

Bo (of Beau), het hondje van Gep, blijft een topper!

zondag 25 juni 2017

Rupsje Nooitgenoeg en de spruitjes

Het boek dat me uit mijn kindertijd het meest is bijgebleven, is Rupsje Nooitgenoeg. Ik gebruik die naam ook wel eens als iemand in mijn omgeving enorm zit te schranzen. Waarom juist dat boek me bij is gebleven, weet ik eigenlijk ook niet. Die mooie vlinder aan het eind van het boek, denk ik... en die gaatjes die dat rupsje maar bleef eten.

De reden waarom het legendarische rupsje ineens in mijn gedachten was, had te maken met spruitjes. Ik vind niet zoveel van spruitjes hoor. Niet vies, maar ook niet overdreven lekker. Als ik al iets van spuitjes vind, dan is het vooral dat ze vreselijk stinken. Hollandse spruitjeslucht blief ik niet, dat moge duidelijk zijn.De reden waarom ik vandaag zo nodig moet schrijven over Rupsje Nooitgenoeg en spruitjes, is dat ik las dat de rups van het koolwitje dol is op spuitjes! Dat is nog 'ns een weetje, hè?

Geloof het of niet, maar ik heb me regelmatig afgevraagd waarom het koolwitje nou koolwitje heet. Zo'n prachtig wit vlindertje heeft toch niks met kool... Kolen zijn zwart, niet wit. Sommige koolwitjes hebben wel zwarte stipjes, dus dacht ik dat het daar mee te maken had. Heel eerlijk waar, ik had nooit gedacht aan die andere betekenis van het woord 'kool', terwijl dat toch vele malen logischer is.

De rupsen van het koolwitje eten kool... Kool en dus ook spruitjes. Heel vervelend als je spruiten kweekt in je moestuin. Gelukkig kun je de rupsen, die er overigens heel mooi uitzien (geelgroenig met zwarte streepjes en een vachtje!) heel makkelijk verwijderen. Als dat niet wil lukken, moet je er een lieveheersbeestje bij zetten, want die schijnt de rupsen weer heel lekker te vinden ;-)

In het kader van Illustration Friday tekende ik spruitjes... en de rups van het koolwitje. Het wit 'deed' het niet zo goed op dit papier, dus heb ik het vlindertje maar een kleurtje gegeven.


Rupsje Nooitgenoeg en de spruitjes (Aquarel)


maandag 19 juni 2017

Kwijt

Ken je dat? Dat rottige gevoel als je iets kwijt bent...

Het kan niet weg zijn, dat weet je zeker, maar geen idee waar je het gelaten hebt. Alles trek je overhoop. Je gaat proberen logisch na te denken waar het kan zijn. Wat heb ik er het laatst mee gedaan en waar was dat... Niks helpt, het blijft weg. Ten einde raad vraag je dan maar om hulp uit je omgeving. Nee, die weten het ook niet. Ze noemen plekken op... waar jij al lang hebt gekeken. Ze doen suggesties die jou belachelijk in de oren klinken, maar jij blijft dapper kijken op de geopperde plekken. Zoeken, zoeken en het is er niet. Gewoon niet. Weg. Verdwenen.
Ik ben dus iets kwijt, mocht het je ontgaan zijn.

Het gaat om een stapel papieren. Behoorlijk belangrijke papieren. Onvervangbaar, ook nog... en ik weet even niet wat ik moet doen. Het zal zich wel weer oplossen uiteindelijk, maar intussen word ik er nogal humeurig van.

Mijn innerlijke stem (ja daar issie weer!) vertelt me dat ik dan ook 'ns moet nadenken bij wat ik doe. Tss, alsof ik dat niet weet. Dat ik minder slordig moet zijn, dat vertelt íe me ook. Ik ben helemaal niet slordig! Ik weet heus wel wat ik doe, alleen toen even niet...

Ik probeer het los te laten. Wetend dat het uiteindelijk heus wel goed komt, als je er maar even niet mee bezig bent. De innerlijke stem is maar moeilijk tot bedaren te brengen. Ten einde raad pak ik mijn tekenblok: er moet toch iets zijn waar ik rustig van word? In mijn blok vind ik een half afgemaakte tekening. Eigenlijk wilde ik 'm weggooien, maar ik had met mezelf afgesproken om dat niet meer te doen. De tekening is best leuk, al had ik me in een paar kleine dingen vergist. Even kijken of ik dat nog op kan lossen. Het lukt niet echt, maar toch ga ik door. Langzaam word het  rustiger vanbinnen. Dan pas zie ik ook wat ik aan het doen ben...

De tekening maakte ik een hele tijd geleden al. Zomaar, zonder plan. Nu, een paar maanden later, past hij precies bij mijn bui van dit moment. Die puzzelstukjes, zoeken... waan en werkelijkheid. De tekening moet nu af. Ik kleur 'm in met markers en dan is dit het resultaat:

Het ontbrekende stukje (inkt en markers)
Hoe mooi zou het zijn als ik nu kon schrijven dat ik inmiddels heb gevonden wat ik zocht, maar helaas... het is nog steeds weg. Alleen is het nu wel rustig in mijn hoofd. Die innerlijke kletskous houdt eindelijk zijn kakel dicht. Morgen is er weer een dag en dan neem ik gewoon dat lantaarntje mee ;-)

zondag 21 mei 2017

Team


Zoveel plannen, maar toch wil er weinig echt lukken de laatste tijd. Dit keer ligt het niet aan inspiratie, maar meer aan dat het niet gaat zoals ik wil. Dat is soms lastig, maar meestal ook van voorbijgaande aard. Gelukkig wel.

Wat vaak helpt, is om iets totaal anders aan te pakken. Iets wat je niet van plan was, want dan zitten de 'regels in je hoofd' minder in de weg. Zo zag ik bij Illustration Friday weer een uitdaging. Zou ik?
Het thema sprak me niet direct aan, maar toch bleef het in mijn hoofd. 'Team' was de uitdaging.

Eigenlijk ben ik niet zo van de teams, denk ik. Ik kan over het algemeen goed met mensen samenwerken hoor, maar toch... Na verloop van tijd gaan er in zo'n team altijd irritaties groeien. Dat heeft van alles te maken met de rollen die ieder team heeft. Elk 'team' heeft een leider, meestal is dat degene met de grootste mond. Zo iemand drukt het stempel. Dan heeft een leider meestal nog een troepje volgers: mensen die het zonder meer eens zijn met wat de leider bedenkt of doet. Dan heb je nog de tegendraadse persoon: iemand die het altijd oneens moet zijn met wat de leider bedenkt, hoe goed het idee ook is. Onbewust wil de tegendraadse persoon eigenlijk zelf de leider zijn, maar om één of andere reden is dat mislukt. Die mislukking moet gecompenseerd worden en dat doet zo iemand door lekker tegendraads en dwars te zijn. De tegendraadse persoon heeft meestal ook weer een paar volgers in een team... en zo is een team bijna altijd een broeinest van onuitgesproken spanningen.

Nu ik het voorgaande zo nalees, klinkt het allemaal behoorlijk negatief, maar het hoeft niet negatief uit te pakken. Zo lang ieder elkaars rol respecteert en de leider niet al te nadrukkelijk de baas speelt, kan een team ook goed werken. Het ligt ook aan karakters en onderlinge chemie. Ik ben meestal degene die de rollen in het team snel doorheeft. Dat is handig, maar ook ergerlijk. Ik erger me als iemand zijn rol te nadrukkelijk uitspeelt en dat maakt mij misschien ook een minder goed teamlid.

Dat zat ik allemaal zo eens te overdenken, toen ik nadacht over hoe ik het woord 'team' kon illustreren. Ik heb geprobeerd wat ik bedacht had te tekenen. Zo zie je een duiveltje en een tovenares op de tekening... maar waar bevindt zich de leider?

'Team' (Aquarel en inkt)

Nee, het is alles behalve een dreamteam geworden, maar hij was wel heel leuk om te tekenen!

woensdag 26 april 2017

Delicious!

Soms moet het er gewoon uit... Zo'n idee dat zich in je hoofd nestelt en dan net zo lang blijft zeuren tot je het hebt uitgevoerd.  Na de snotterpost van hiervoor had ik het weer. (Ja, ik snotter nog steeds, maar ik kan inmiddels weer redelijk uit mijn ogen kijken, dank u.)

Ik schreef over hoe graag ik weer eens mee wilde doen aan een uitdaging van Illustration Friday. De vorige uitdaging, 'fabels', had ik gemist, maar deze vond ik zo leuk. 'Delicious' was het thema. Heerlijk, lekker... ja, dan denk je al snel aan eten.

Vaak zijn de 'verboden dingen' het allerlekkerst. 'Verboden dingen' bevatten in mijn geval chocola. Chocola is heerlijk, maar het gevaar is dat je er al snel te veel van eet. 'Te' is nooit goed, dat weten we allemaal... maar toch. Als ik op mijn werk ben, slaat rond vier uur mijn lichaam op tilt. Dan wil, moet en zal ik iets eten. Tegenwoordig weet ik dat en heb ik altijd iets gezonds bij de hand, maar af en toe... dan vergeet ik het en dan gaat er iets ongezonds naar binnen. Zo staat er dus een automaat vol met foute candybars bij ons op het werk. Fout, maar toch ga ik dan altijd voor die ene...
Het is de combinatie: een koekje, karamel en chocola. Sommigen vinden 'm vanwege dat 'koekie' dus niet echt, maar voor mij maakt dat 'm juist af. Je hapt: chocolade smelt, karamel aan je verhemelte en dan dat koekje: heerlijk!

Het is ook iets van lang geleden, toen ik brood mee naar school kreeg voor in de pauze. Soms vergat ik dat mee te nemen en dan wandelden we naar het tankstation aan de overkant. Daar haalde ik er dan ook altijd eentje. Toen heette 'íe nog Raider, trouwens.

De dino's onder het leespubliek weten nu natuurlijk al waarover ik het heb ;-) Maargoed, die wilde ik dus graag tekenen in het kader van 'delicous'. Ik deed 'm zonder voorbeeld (Ja, echt waar!) en alleen voor het letterlogo heb ik op internet gespiekt.

Delicious! (Aquarel en inkt)

Nu alleen nog even uploaden...
Hmm... krijg ik nou trek?! ;-)

zaterdag 22 april 2017

Lastig Portret

De eerste mooie lentedagen zijn geweest en de Japanse kers laat de bloesem alweer vallen. Op de grond ligt een roze tapijt. Op mijn tafel ligt een tapijt van zakdoeken. De lente verraste mij met een onvervalst lentegriepje. Dat moest kennelijk zo zijn.

Afgelopen week maakte ik mijn laatste portretje af. Ik heb er even genoeg van, van dat portretten schilderen. De blauwe dame, door sommigen wat laatdunkend 'Elsa' (Van Disneys Frozen, je-weet-toch) genoemd, is af. Ik deed iets geks met de achtergrond. Iets met een punaise en een kaart. Toen dat af was, dacht ik: 'nee!' Om er daarna een achtergrondje om te schilderen dat me wat meer tevreden stemde.

Pippi, alias: 'de blauwe dame' (acryl)
 
Ik besloot dat ik even genoeg portretten had geschilderd. Lastig portret, ben ik.

De afgelopen week heb ik mijn potloden weer opgepakt. Ik ga weer meedoen aan een uitdaging van Illustration Friday, dacht ik. Ik schoot alleen niet op. Dan maar wachten op de volgende uitdaging. Naast mijn schildersezel ligt nog een werkje met een hek; een soort minilandschapje, dat afgemaakt moet worden... en ik heb nog steeds drie lege doeken staan waar een drieluik op moet gaan verschijnen. Maarja, die zakdoeken hè? Met een snothoofd lukt het allemaal niet, terwijl ik het zo graag wil.

Ik schreef het al... lastig portret.
 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe:

Big Brother ;-)