Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

donderdag 10 augustus 2017

Tekenen met Irina

Het begint bijna een traditie te worden: in augustus ga ik samen met Irina even tekenen. Het is dan nog een ruime maand voor we weer naar onze tekengoeroe toe kunnen en soms moeten we elkaar ook even pushen om de tekenvingers weer te oefenen. Dit jaar gooide wat lichamelijk ongemak bijna roet in het eten, maar gelukkig vonden we daar een oplossing voor. We bleven gewoon een 'beetje in de buurt'. Niet mijn buurt, dus voor mij was het alsnog een kleine ontdekkingsreis.
We plukten bramen en we keken slimme zomerse picknickgasten van hun bankjes af. We wilden namelijk graag zelf een bankje, maar de gemeente had daar kennelijk op bezuinigd. Uiteindelijk vonden we een plekje om te tekenen.

Irina was zoekende, want zij wilde een detail tekenen dat ze niet kon vinden ;-) en ik ging heel voortvarend aan de slag. Bospad, vuilnisbak... echt reuze idyllisch!

'Paadje langs de vijver' (inkt en aquarel)

Mooi tekenen?
Ook de zoektocht van Irina was ten einde: ze besloot toch uit de comfortzone te stappen en ging de prachtige waterpartij proberen vast te leggen. Mijn bospad had ik al snel geschetst, maar in uitwerken had ik even geen zin. (Vandaar dat de titel van dit bericht ook niet 'buiten tekenen met...' is, want ik heb alles thuis uitgewerkt.) Goed, even verder kijken of er nog wat te schetsen viel. De waarschuwings- en mededelingsborden misschien? Dit plekje had er maar liefst drie onder elkaar, namelijk: dat het een verzamelplaats (voor wat?) was, dat het een voetgangersgebied was en dat er sprake was van een losloopplaats voor honden, maar dat de hondenbezitters wel geacht werden om de zooi van hun hond weer op te ruimen...  Ik ergerde me aan de bordjes en dat is geen goede grond om ze te gaan tekenen, weet ik uit ervaring. Wat dan wel? Ik speurde om me heen en mijn blik trof Irina die in opperste concentratie aan haar panorama van de vijver bezig was. Mooi om te zien... zou ik haar kunnen tekenen? Ik zei niets en besloot het te proberen. Gelukkig moest ze er later ook wel om lachen. "Als je me maar mooi tekent" zei ze. Het werd niet mooi, jammer genoeg en bij het uitwerken deed ik ook nog eens onhandig met de verf. Sorry!

Irina tekent (inkt en aquarel)

Avontuur
Natuurlijk moesten we ook weer iets aparts meemaken. Zomaar ineens zat er een vogeltje in het gras. Een jong beestje, een zanglijster, met donsveertjes nog.

Schatje in het gras (aquarel)
We hadden geen idee waar die nu ineens vandaan gekomen was. Echt goed vliegen kon het beestje nog niet. Uit het nest gevallen misschien? Daarvoor was hij eigenlijk te ver weg van de bomen. Of had hij vliegles gehad en was hij op het gras gestrand? We wisten het niet. Allebei waren we helemaal vertederd door het kleine beestje. Hij leek ook niet bang voor ons. Het kleintje piepte en deed af en toe wat pogingen tot fladderen. Irina en ik waren het er al snel over eens dat het diertje hier beter niet kon blijven zitten. Dit was behalve een gebied voor voetgangers en fietsers tenslotte ook een hondenuitlaatplaats. Gelukkig fladderde het zelf al snel naar een plekje wat minder in het zicht. Irina en ik probeerden te achterhalen of er ergens een moedervogel was. Heel in de verte hoorden we wel iets dat leek op het antwoord op het gepiep van het jong. Alleen, waar het beest zat was een groot raadsel. Misschien kwam de moeder ook niet omdat wij te dichtbij waren? We overlegden wat we het best voor het diertje zouden kunnen doen.

Neeeeee!
Ineens kwam er een mevrouw aan lopen met een witte labrador. Van schrik konden we beiden even geen woord uitbrengen. Even leek het of de hond niets in de gaten had, maar helaas... De neus van de hond bleek prima en leidde hem rechtstreeks naar ons vogeltje. De eigenaresse had in eerste instantie niets door en trok de hond bij zich, maar dat liet de hond zich niet vertellen. Hij deed een uitval naar het vogeltje. "Neeeeeee!" deden Irina en ik tegelijkertijd. (Achteraf heel onnozel, maar zo gebeurde het echt) De eigenaresse van de hond had toen pas in de gaten dat er een vogeltje zat en gelukkig reageerde ze heel goed. Ze trok de hond weg en verontschuldigde zich. De mevrouw zei ons vriendelijk gedag en wij zaten weer in dubio over het vogeltje. We moesten hem weghalen van het pad en op een veilig plekje zetten, maar dan wel zo dat het diertje zijn moeder terug zou kunnen vinden. Zo gebeurde het dat ik ineens een vogeltje in mijn handen had. Het beestje leek niet eens bang en het was zo licht, zo lief! Ondertussen wist ik het even niet. Irina heeft nog een foto gemaakt van hoe ik met een moeilijk hoofd met dat kleine schatje in mijn handen stond. Achteraf best lachwekkend, maar op dat moment vond ik dat dus niet. Eerst probeerden we de eikenboom boven het bankje waar we zaten. Die boom bleek te hoog en de kleine schat had ook geen zin om zijn pootjes om een tak te vouwen. Iets wat hij trouwens best wel kon, maar oké, de boom was dus geen optie. Verder speuren dan maar. Op goed geluk liep ik naar een struik toe en ik keek tussen de blaadjes. Hee, dat leek wel een nestje! Als een vogeltje ergens veilig zou zitten, dan was het daar. Ik zette het beestje in het nest en de opluchting die ik op dat moment voelde is bijna niet in woorden te vangen. Irina vond het ook een prima plek. Het was vast niet het nestje waar hij vandaan kwam, maar als er eventueel een moedervogel op zoek zou gaan dan zou ze 'm vinden.

Die hele middag bleef het lot van het diertje door mijn hoofd spoken. Ik kan alleen maar hopen dat de moeder het heeft gevonden, anders is het alsnog ten dode opgeschreven... maar ja, speelgoed van een labrador is toch ook niet wat je zo'n diertje toewenst. "We hebben het beste gedaan" zeiden Irina en ik tegen elkaar. Dat is waar... Natuur is mooi, maar soms ook heel wreed.

dinsdag 8 augustus 2017

Foto's organiseren

Vakantietijd. Het voelt nog steeds wat onwerkelijk om niets te moeten. De eerste paar dagen zaten mijn schouders helemaal vast (spierpijn!), want kennelijk moest ook mijn lichaam wennen aan de vakantie modus. Op het moment van schrijven stort de regen met bakken uit de hemel, maar gelukkig hebben we een paar mooie dagen achter de rug. Mijn lijst van 'dingen die ik zou doen in de vakantie' is lang, maar ik heb er nog weinig uitgevoerd ;-) Het fijne van vakantie is dat niks moet, dus ik vind het ook niet erg.

Waar ik wel mee begonnen ben, is het sorteren van mijn fotobestanden. Ik ben niet echt iemand die heel veel foto's verzamelt, maar van mijn tekeningen zijn het er in de loop der tijd best heel veel. De map 'tekeningen'  onder de fotobestanden op mijn computer begon echt wel wat groot te worden. Tijd voor organisatie dus.
Voordat ik de map van mijn computer haalde en elders opborg, heb ik gedaan wat ik ook al een tijdje van plan was: namelijk een overzicht maken van mijn werk. Lang heb ik zitten dubben over hoe ik dat aan zou pakken, want er zijn veel mogelijkheden voor zoiets. Uiteindelijk leek een fotoboek me het meest geschikt... en ook daar heb je tig mogelijkheden in. Ik besloot te gaan voor makkelijk en ik kwam uit bij de fotoboek service van  Kruidvat.

Hoewel ik tevoren wel een beetje twijfels had over hoe het zou worden, ben ik er toch best tevreden over. Het is een mooi boek geworden met een harde kaft en de foto's komen mooi uit op het papier. "Wat ga je daar dan mee doen, dan?" vroeg iemand me. Waarom je altijd dingen zou moeten doen met een fotoboek, is mij een raadsel. Nee, ik duw niet ongevraagd een fotoboek onder je neus. Ik weet dat sommige mensen dat doen, dus misschien was dat de angst van degene die de vraag stelde. Hoewel, waarom stelt niemand deze vraag als het over vakantiefoto's gaat? Dat is één van mijn grote ergernissen van na een vakantieperiode, trouwens: verplicht vakantiefoto's kijken. Van sommige personen hoef ik echt niet te zien hoe ze in korte broek door een toeristische trekpleister sjokken, laat staan dat ik wil zien hoe ze aan het strand zitten. Van die mensen krijg je ook geen selectie van vakantiefoto's, nee... gelijk de hele serie: 300 stuks! Leve de digitale camera's! Jantje op een luchtbed, Jantje bij de tent, voor de tent, achter de tent, in het zwembad...  Waag eens te zeggen dat je 'nu wel een indruk' hebt, want daar willen die mensen niet aan hè? "Ja, maar deze, die moet je ook nog even zien!" en dat net zo lang tot je de volle 300 foto's hebt bekeken. Dat dus.

Dat is nou weer het mooie van die foto's van mijn boek. Het is slechts een selectie, dat ten eerste en ten tweede: ik hoef er niets mee te doen. Het is handig, leuk om in te bladeren en mooi om te laten zien aan mensen die geïnteresseerd zijn in wat ik zoal maak. Dat lijkt mij reden genoeg ;-)
Ik ben er in elk geval blij mee.
Hieronder een kleine impressie van de inhoud. Voor alle duidelijkheid: ik heb mijn boek de titel "Buiten de lijntjes" gegeven, omdat ik zo graag buiten de lijntjes kleur ;-)

maandag 17 juli 2017

Rare dingen

Soms zeg ik rare dingen. Ik besef dat dit niet echt een schokkende mededeling is, omdat iedereen nu eenmaal wel eens rare dingen zegt. Sommige mensen op deze wereld zeggen doorlopend rare dingen en zijn daar nog trots op ook. Het probleem is meer, dat ik soms niet door heb dat ik iets raars zeg. Zo deed ik bij het tankstation eens als volgt een bestelling: "een wasbeurtje, alstublieft" Pas buiten begreep ik waarop de jongen achter de kassa me zo vettig zat toe te grijnzen.

Of deze, ook wel gênant: bij het tuincentrum zat er een meisje achter de kassa met een zwartbruine vlek op haar gezicht. Ik dacht behulpzaam te zijn, wees naar haar gezicht en ik zei: "je hebt een beetje voor zwarte piet gespeeld"... Heel behulpzaam inderdaad, maar toen ze me met een rood hoofd toe stotterde: "dat is een moedervlek" kon ik wel door de grond zakken. Ik wist niets meer te zeggen. Nog steeds ga ik niet graag naar dat tuincentrum, tenminste niet voor ik me ervan heb verzekerd dat dat meisje daar niet achter de kassa zit.

Als je gaat tekenen, dan 'maak' je allerlei dingen. Ik 'maak' een landschapje, een stilleven, of een portretje... niks geks. Toen we tijdens de cursus een keer bezig waren met portretjes, stond ik in mijn handen met een foto van Hugh Laurie, uit de serie House MD. Zoals gewoonlijk kon ik weer eens niet kiezen. Ook dan ga je rare dingen zeggen. Met de foto in mijn hand sprak ik verlangend de woorden: "ik wil een baby'tje maken"  Degene die naast me stond keek me voor een moment bevreemd aan, daarna vroeg ze -met een hoofdknikje naar de foto- "Met hem?" Uhhh....  Nee, dat nou ook weer niet, maar de wens om eens een tekening te maken van een baby bleef. Dus ik maakte baby's... met kleurpotlood en op hobbykarton:

Een knuistje boven het laken (kleurpotlood)





Met een knuffel (Kleurpotlood)

Schrikken! (Kleurpotlood)

Spelen (kleurpotlood)



Het werd zomaar een hele serie. Zo zie je maar... niet alle rare dingen pakken verkeerd uit ;-)

zondag 25 juni 2017

Rupsje Nooitgenoeg en de spruitjes

Het boek dat me uit mijn kindertijd het meest is bijgebleven, is Rupsje Nooitgenoeg. Ik gebruik die naam ook wel eens als iemand in mijn omgeving enorm zit te schranzen. Waarom juist dat boek me bij is gebleven, weet ik eigenlijk ook niet. Die mooie vlinder aan het eind van het boek, denk ik... en die gaatjes die dat rupsje maar bleef eten.

De reden waarom het legendarische rupsje ineens in mijn gedachten was, had te maken met spruitjes. Ik vind niet zoveel van spruitjes hoor. Niet vies, maar ook niet overdreven lekker. Als ik al iets van spuitjes vind, dan is het vooral dat ze vreselijk stinken. Hollandse spruitjeslucht blief ik niet, dat moge duidelijk zijn.De reden waarom ik vandaag zo nodig moet schrijven over Rupsje Nooitgenoeg en spruitjes, is dat ik las dat de rups van het koolwitje dol is op spuitjes! Dat is nog 'ns een weetje, hè?

Geloof het of niet, maar ik heb me regelmatig afgevraagd waarom het koolwitje nou koolwitje heet. Zo'n prachtig wit vlindertje heeft toch niks met kool... Kolen zijn zwart, niet wit. Sommige koolwitjes hebben wel zwarte stipjes, dus dacht ik dat het daar mee te maken had. Heel eerlijk waar, ik had nooit gedacht aan die andere betekenis van het woord 'kool', terwijl dat toch vele malen logischer is.

De rupsen van het koolwitje eten kool... Kool en dus ook spruitjes. Heel vervelend als je spruiten kweekt in je moestuin. Gelukkig kun je de rupsen, die er overigens heel mooi uitzien (geelgroenig met zwarte streepjes en een vachtje!) heel makkelijk verwijderen. Als dat niet wil lukken, moet je er een lieveheersbeestje bij zetten, want die schijnt de rupsen weer heel lekker te vinden ;-)

In het kader van Illustration Friday tekende ik spruitjes... en de rups van het koolwitje. Het wit 'deed' het niet zo goed op dit papier, dus heb ik het vlindertje maar een kleurtje gegeven.


Rupsje Nooitgenoeg en de spruitjes (Aquarel)


maandag 19 juni 2017

Kwijt

Ken je dat? Dat rottige gevoel als je iets kwijt bent...

Het kan niet weg zijn, dat weet je zeker, maar geen idee waar je het gelaten hebt. Alles trek je overhoop. Je gaat proberen logisch na te denken waar het kan zijn. Wat heb ik er het laatst mee gedaan en waar was dat... Niks helpt, het blijft weg. Ten einde raad vraag je dan maar om hulp uit je omgeving. Nee, die weten het ook niet. Ze noemen plekken op... waar jij al lang hebt gekeken. Ze doen suggesties die jou belachelijk in de oren klinken, maar jij blijft dapper kijken op de geopperde plekken. Zoeken, zoeken en het is er niet. Gewoon niet. Weg. Verdwenen.
Ik ben dus iets kwijt, mocht het je ontgaan zijn.

Het gaat om een stapel papieren. Behoorlijk belangrijke papieren. Onvervangbaar, ook nog... en ik weet even niet wat ik moet doen. Het zal zich wel weer oplossen uiteindelijk, maar intussen word ik er nogal humeurig van.

Mijn innerlijke stem (ja daar issie weer!) vertelt me dat ik dan ook 'ns moet nadenken bij wat ik doe. Tss, alsof ik dat niet weet. Dat ik minder slordig moet zijn, dat vertelt íe me ook. Ik ben helemaal niet slordig! Ik weet heus wel wat ik doe, alleen toen even niet...

Ik probeer het los te laten. Wetend dat het uiteindelijk heus wel goed komt, als je er maar even niet mee bezig bent. De innerlijke stem is maar moeilijk tot bedaren te brengen. Ten einde raad pak ik mijn tekenblok: er moet toch iets zijn waar ik rustig van word? In mijn blok vind ik een half afgemaakte tekening. Eigenlijk wilde ik 'm weggooien, maar ik had met mezelf afgesproken om dat niet meer te doen. De tekening is best leuk, al had ik me in een paar kleine dingen vergist. Even kijken of ik dat nog op kan lossen. Het lukt niet echt, maar toch ga ik door. Langzaam word het  rustiger vanbinnen. Dan pas zie ik ook wat ik aan het doen ben...

De tekening maakte ik een hele tijd geleden al. Zomaar, zonder plan. Nu, een paar maanden later, past hij precies bij mijn bui van dit moment. Die puzzelstukjes, zoeken... waan en werkelijkheid. De tekening moet nu af. Ik kleur 'm in met markers en dan is dit het resultaat:

Het ontbrekende stukje (inkt en markers)
Hoe mooi zou het zijn als ik nu kon schrijven dat ik inmiddels heb gevonden wat ik zocht, maar helaas... het is nog steeds weg. Alleen is het nu wel rustig in mijn hoofd. Die innerlijke kletskous houdt eindelijk zijn kakel dicht. Morgen is er weer een dag en dan neem ik gewoon dat lantaarntje mee ;-)
 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe: